27 kwietnia 2002 roku w hali Polskiego Stowarzyszenia Narodowego odbył się uroczysty bankiet. Powodem tego była 35-ta rocznica istnienia polonojnego klubu piłkarskiego w London Ontario. Przybyło wielu znamienitych gości, m.in. konsul RP, p. Andrzej Janika, przedstawiciele Kościola: ks. Mieczysław Kamiński i ks. Adam Gabriel, działacze PSN z obecnym prezesem p. Piotrem Pytlikiem na czele, działacze z Western Ontario Soccer League, reprezentanci zaprzyjaznionych klubów piłkarskich. Obecni byli pilkarze i działacze klubu - twórcy przeszłości i teraĄniejszości Białego Orła. W trakcie uroczystości dokonano odsłonięcia ekspozycji obrazującej dorobek minionych 35-ciu lat klubu.

W 1939 roku, w nielicznej wówczas społeczności polonijnej dojrzewa inicjatywa zorganizowania drużyny baseballowej. Baseball w tamtych czasach był na fali. Wszyscy go uprawiali. Był to sport tani , sport dla każdego, a ponadto był bardzo popularyzowany przez ówczesne środki masowego przekazu. Nowo założona drużyna przyjmuje nazwę Polish Eagle i występuje w lidze międzyparafialnej, gdzie przez szereg lat należy do czołówki, zdobywając m.in. na własność przechodni puchar ligi. Brak zaplecza kadrowego jest głównym powodem wycofania się z rozgrywek. W tym samym roku do drugiej ligi London and District Soccer Assotiation zostaje zgłoszona piłkarska drużyna o nazwie Polish Combatants Eagle, powstała z inicjatywy Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Niedoststek środkow finansowych nie pozwala na dalsze utrzymywanie drużyny, która po zaledwie dwóch latach gry, przestaje istnieć.

W 1967 roku Polskie Stowarzyszenie Narodowe, finansuje zorganizowanie polskiej drużyny piłkarskiej. Polonia London rozpoczyna w 1968 roku grę na poziomie drugoligowym (najniższy wówczas szczebel rozgrywek ligowych).
Dzięki olbrzymiemu oddaniu grupy ludzi oraz poparciu ze strony polskich organizacji polonijnych jak i prywatnych sponsorow, udaje się zabezpieczyć potrzeby finansowe.

W roku 1971 pod nazwa Biały Orzeł zespół został zgłoszony do drugoligowych rozgrywek.

Rok 1973 staje sie rokiem przełomowym. Drużyna odnosi pierwsze sukcesy sportowe. W roku następnym, w Labatts Park, odbywa się pierwszy turniej drużyn polonijnych (z udziałem 4 drużyn), który - jak pokaże przyszłość - stanie się wizytówką Białego Orła z London i wejdzie na stale do kalendarza imprez piłkarskich w naszym miescie.

1975 rok jest początkiem pierwszej fali emigracji piłkarzy a rok póĄniej, zespół po raz pierwszy w swojej historii awansuje do pierwszej ligi. Pobyt drużyny w pierwszej lidze trwał tylko sezon.

W roku 1977 miało miejsce bardzo ważne wydarzenie. Polskie Stowarzyszenie Narodowe zakupiło ośrodek rekreacyjny w Nilestown. Juz wtedy było wiadomo, że piłkarska drużyna Białego Orła z London uwije tam sobie gniazdo.

W latach 1989-1995 ekipa Białego Orła rządziła piłkarskim światem na terenie południowo-zachodniego Ontario. Zwycięstwa w rozgrywkach ligowych (w wielu meczach nasi zawodnicy strzelali swoim przeciwnikom po kilkanaście bramek), pucharowych (m.in. spore sukcesy w rozgrywkach o Puchar Ontario) czy turniejach (nagminne wygrywanie turniejów Molsona, trzykrotny triumf w Turnieju Mistrzów Okregów Piłkarskich Ontario) świadczyly o wartości drużyny, która w tamtym okresie była klasą dla siebie.

W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych dochodzi do pewnych, nieuniknionych zmian na piłkarskiej mapie naszego miasta. Systematyczne odchodzenie z zespołu kolejnych zawodników (problemy zdrowotne, zmiana miejsca zamieszkania, wiek) powoduje, że Biały Orzeł przestaje być dominującą siłą. Nastepuje pokoleniowa zmiana warty i synowie zaczynają zastępować swoich ojców w klubowej kadrze. Lecz sukcesy sportowe nie konczą się i w dalszym ciągu są udziałem naszej organizacji sportowej. Z jednej strony zespoły młodzieżowe i juniorskie, tworzone w poszczególnych latach w różnego rodzaju rocznikach (w zależności od możliwości kadrowych) przysparzają klubowi splendoru, z drugiej zaś drużyna oldbojów, wzmacniana systematycznie przez zawodników opuszczających kadrę pierwszej drużyny, rozpoczyna okres swojej supremacji.

W 1998 roku Zarząd klubu zgłasza do rozgrywek trzecioligowych drugą drużynę seniorów, opartą na 16-18-latkach, która ma stanowić bezposrednie zaplecze dla pierwszej drużyny.

Jesienią 1997 roku, po latach nieprzerwanego pobytu w najwyższej klasie rozgrywkowej, drużyna Białego Orła opuszcza szeregi Premier Division, by po roku awansować do grona najlepszych.

U schylku starego i zarania nowego tysiąclecia rozgrywki ligowe oldbojów (tutaj popularnie określane mianem Masters) stają się coraz bardziej popularne. Po zakończeniu sezonu ligowego 2001 pierwszy zespół Białego Orła ponownie opuszcza Premier Division.

Na sukcesy organizacyjne kolejnych zarządów klubu sportowego Biały Orzeł na przełomie minionych 35-ciu lat nie składaly się sprawnie działające struktury na bazie dobrze rozwiniętego zaplecza, lecz tylko i wyłącznie niezwykle zaangażowanie grup zapalenców, którzy nie szczędzili sił i własnego czasu aby klub funkcjonował i rozwijał się w sposób należyty. Nieoceniona była bardzo wydatna pomoc finansowa, jaką otrzymywali od swojego sponsora, jakim było Polskie Stowarzyszenie Narodowe.

Prezes Kazimierz Miendel wręcza puchary na zakończenie sezonu piłkarskeigo

Ostatnie pięć lat to ogromny rozwój zaplecza w postaci kolejnych trzech pełnowymiarowych boisk. Nasz klub posiada w sumie cztery boiska i pełne wyposażenie techniczne. Obecnie w klubie trenuje siedem drużyn piłkarskich (czterty seniorów i trzy juniorów). Biały Orzeł London jest największym klubem polonijnym w Kanadzie . Za swoją dzialałność w 1999 roku prezes klubu Kazimierz Mendel otrzymał tytuł najlepszego działacza w Toronto z rąk Konsulatu Generalnego Republiki Polskiej.